Para a sección “Aquí un amigo” da Revista Luzes 32.

“Sempre me sinto moi vigués cando vexo Vigo dende O Morrazo. Pasábame o mesmo cando chegaba en tren dende Madrid e sentía a ría coma unha falda con vuelo de Ava Gadner”. Isto dicíamo Tony Lomba, vigués empedernido, ás tantas da madrugada, logo dun dos seus concertos. Decatábame de que os que lle queren a Vigo, quérenlle de sobra. Coñezo a moita xente que practica o viguismo cun exceso de paixón, un frenesí que provoca que Vigo esvare sobre cousas fermosas. Neste delirio de amor por esa cidade cae incluso xente que non leva o seu sangue. Miren, por exemplo, a Abel Caballero, que é de Ponteareas.

Caballero sempre ten o amor por Vigo na punta da lingua. Sabe usalo con pericia, sobre todo cando se sente atacado. Por iso é quen de sacar unha maioría absoluta dun barco nunha rotonda e miles de selfies dun Dinoseto. Igual que o ego dun runner ten a obriga moral de cronometrarse, Caballero ten que dar a sensación, de xeito continuado, de que esa cidade o absorbe. A súa árbore preferida é o olivo. A súa flor, a camelia. O que Caballero busca é precisamente iso: que as viguesas e vigueses pensen que sen Abel non hai Vigo. Que el é o máis parecido a Vigo que poden mercar. El cuspe en público unha adoración mística e esgotadora pola urbe que, repasen os resultados electorais, a meirande parte dos votantes asume cos ollos pechados.

Asusta velo falar con todo ese amor durante unha sección que ten –coma calquera bolivariano en chándal- nunha televisión local. Trátase dunha especie de consultorio, igual ca os que se emiten de madrugada para a xente que precisa saber cousas sobre o seu futuro. Os cidadáns trasládanlle os seus problemas: “Vivo en Coia e hai aquí unha arquet…”. “Unha arqueta en mal estado, si, seino perfectamente. A que está pegada ao buzón. Mañá está solucionado”, promete o alcalde. “Que buzón?”, balbucea o televidente. Algo así.

Comentan que é un ególatra. Sobre todo logo desas ocasións nas que comeza as roldas de prensa falando en inglés para que todo o mundo lembre que estudou un doutorado en Cambridge. Ou logo de revisar nas hemerotecas aquela campaña electoral do 97 cando foi candidato á Xunta polo PSdeG. Aínda que concurría en coalición con Esquerda de Galicia e Os Verdes, fora unha campaña baseada nel, como deseñada para dirixir un club privado. Con argumentos centralistas, con ataques frontais ao nacionalismo que anos despois lle daría a Alcaldía daquelas autonómicas saían os peores resultados do socialismo galego en democracia. O Secretario Xeral do PSdeG naquel momento, o coruñés Paco Vázquez, dixera que o problema de que o BNG lles pasase por riba era debido ao “síndrome nacionalista” que o PP forxara en España.

Cando esta etapa rematou e Caballero estaba recolocándose o embigo, o edificio da Illa de Toralla comezaba a ensinar o pescozo sobre a néboa da ría. Vigo estaba a punto. Ocupou a presidencia da Autoridade Portuaria e de aí pasou á alcaldía. Cando logo das eleccións de 2011, Paco Vázquez o visitou no seu despacho para felicitalo –fora cando o coruñes dixera aquilo de “Con Abel, Vigo es una boutique”- o encontro deu unha foto nos xornais que provocou o comentario dun amigo mentres tomabamos algo: “Vázquez e Caballero, joder, menudo par de vazquistas”.

Hai seis anos entraba no despacho da Alcaldía para entrevistalo. É un despacho amplo. Pódese saudar a salitre da ría dende aí. Sentamos arredor dunha mesa acompañados da súa responsable de prensa. A primeira pregunta: “Hai uns días, Carlos Aymerich declaraba a este xornal que a súa posición sobre o asunto das Caixas é electoralista”. El, esgrimindo un sorriso ameazante, contestaba: “Fálame vostede dun señor da Coruña?”. Aymerich naceu en Vigo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s