Hai poucas técnicas de iluminación máis eficaces que modular a luz dun cuarto coa persiana. É o mellor xeito de ecualizar a comodidade cando precisas illarte. Calibrar a persiana para iluminar un cuarto é un instante decisivo. Por iso hai quen antes de coller a fita para tirar dela, cuspe nas mans e despois frótaas, coma un ximnasta unta magnesio nas súas antes de subir ás paralelas. Tamén están os que prenden un cigarro e aspiran cos ollos pechados, concentrados, para lograr a perfección. A dispersión é o anticipo dun fracaso e o cigarro estabiliza. A persiana responde.

A doce sensación conséguese se, coa destreza coa que se ten que cociñar un souflé, conquistas a luz para que baile coas sombras. Para iso, hai que saber as fendas que trae de serie a persiana e anotar nunha libreta o número das que quedan abertas cando a luz é a perfecta, cando notas que a iluminación se engancha a ti. Aí, normalmente, suspiras emocionado e suando, porque acabas de conseguir a canasta da vitoria no derradeiro minuto e dende o medio da cancha. Algo así. Ao día seguinte, logo do esplendor, conformista, izas a persiana tarareando un toque de retreta.

É curioso comprobar como as persianas, ademais, redecoran os cuartos. O meu, por exemplo, directamente roubado dun escaparate de Pórtico, cun lenzo que é unha copia dun Gauguin que me regalou un artista local e un edredón en homenaxe a todas as cores de Taití, cambia segundo a luz que a persiana deixe pasar. Os obxectos alcanzan o sentido común. Sobre a miña cómoda, que é onde baleiramos a alma diariamente, como deixándoa caer, hai un xoieiro, un marco cunha foto familiar, un bote coas cinzas da miña tía Carlota e un pin dos Xogos Olímpicos de “Seul 88”. Eran obxectos inútiles ata que a persiana decidiu xogar a reconstruílos. Agora son de cor e falan.

Nas cidades tristes, tamén os mendigos durmen a carón de persianas. Pero son metálicas e incontrolables. Suben e baixan de xeito automático logo de que un comerciante –normalmente con bisoñé– xire unha chave. Ese tipo de persianas son insolentes coma unha canción do verán. Non frean nin modulan a luz dos escaparates. E os mendigos durmen cunha luz imposta. “Unha vez que te acostumas, xa está”, díxome un día un que me emprestou unha moeda para tabaco.

Ter a posibilidade de manipular a túa propia persiana é un privilexio que non debería depender da clase social na que bucees. Alguén decidiu, sen mirar cara atrás, que exista unha clase ínfima.

Texto escrito para o blog “Versos e aloumiños“.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s