Artigo publicado en A Peneira da Louriña en  xullo de 2010

Se aquel prostíbulo tiña algo de fermoso era grazas as pestanas de Mara Vega, o demais tornábase gris e suaba rutina. A vida de Mara non foi doada. Creceu ao mesmo tempo que as súas cadeiras e os seus peitos marcáronlle o rumbo a seguir. Cando o seu esquelete saboroso abriu a porta daquela casa de citas emprazada nun canexón da Rúa Real, comezou a relacionar a fame coa cama vacía. Pero era serenamente feliz; a única presión que notaba era a das súas medias con blonda. Na comarca era coñecido -ademais do seu contoneo- un gramófono que tiña na habitación e no que Mara picaba o bolero “Quiéreme mucho” cada vez que un cliente requería os seus servizos de gata. Era puta e  adorablemente romántica.

O xornalista A.G. dedicoulle unhas páxinas do xornal ponteareán El Tea logo da súa tráxica morte. Tal e como apunta na reportaxe, Mara respiraba como unha “Bella Otero municipal”. Un venres de madrugada, logo da habitual xornada de traballo, el mesmo contemplou como subida á barra da Jerezana, mentres lle cuspía o licor á cara da clientela, berraba: “Ni el de las Alba, ni el de las Borbón, este es mi coño que sabe a limón!”. Era puro espectáculo.

Cando a II República se desvaneceu Mara tiña 24 anos. Conta o xornalista que non había nela intencións políticas de ningún tipo tan só unha necesidade auguriosa de manterse na mesma situación; sabía que o que ía a vir era peor e dáballe pereza… Mara defendeu a súa propia constitución, o seu metabolismo cotiá, a revolución persoal de ter que erguerse soa para acostarse en compañía, en fin, o bando da súa normalidade. Precisamente, segundo apunta A.G., algo parecido a isto foi o que lle dixo a unha forza viva logo dun servizo rápido minutos despois do Golpe de Estado. Porque a cama de Mara era un poliedro no que se subían señoritos e xente do común, sotanas e bastóns de mando, policías e ladróns, pistolas e flores. Naquela habitación de seres humanos espidos non había espazo para o cinismo nin o “que dirán”; ao saír dela, ao mundo real, todo volvía a apodrecer.

Participou nalgúns actos de resistencia ao que se aveciñaba; a súa rebeldía impedíalle facer o contrario: quedarse muda. Fórona buscar cedo unha mañá de sábado logo dunha noite de escándalo. Mara tiña resaca. Con desconcerto subiu á camioneta na que atopou caras coñecidas. Ao chegar a un descampado, un home de “relucinte  moralidade” e camisa de moda achegouse a ela e sinaloulle  cun arma entre os peitos. Mara decatouse do seu inminente futuro. Mirouno aos ollos e choroulle en baixo: “Tranquilo cariño, este servicio si que no te lo cobro”.

Nunca se saberá si a mataron por ser máis puta que republicana.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s