Ese señor tan de Vigo

Ese señor tan de Vigo

Para a sección “Aquí un amigo” da Revista Luzes 32.

“Sempre me sinto moi vigués cando vexo Vigo dende O Morrazo. Pasábame o mesmo cando chegaba en tren dende Madrid e sentía a ría coma unha falda con vuelo de Ava Gadner”. Isto dicíamo Tony Lomba, vigués empedernido, ás tantas da madrugada, logo dun dos seus concertos. Decatábame de que os que lle queren a Vigo, quérenlle de sobra. Coñezo a moita xente que practica o viguismo cun exceso de paixón, un frenesí que provoca que Vigo esvare sobre cousas fermosas. Neste delirio de amor por esa cidade cae incluso xente que non leva o seu sangue. Miren, por exemplo, a Abel Caballero, que é de Ponteareas. Seguir lendo “Ese señor tan de Vigo”

Persianas

Persianas

Hai poucas técnicas de iluminación máis eficaces que modular a luz dun cuarto coa persiana. É o mellor xeito de ecualizar a comodidade cando precisas illarte. Calibrar a persiana para iluminar un cuarto é un instante decisivo. Por iso hai quen antes de coller a fita para tirar dela, cuspe nas mans e despois frótaas, coma un ximnasta unta magnesio nas súas antes de subir ás paralelas. Tamén están os que prenden un cigarro e aspiran cos ollos pechados, concentrados, para lograr a perfección. A dispersión é o anticipo dun fracaso e o cigarro estabiliza. A persiana responde. Seguir lendo “Persianas”

O duque desempalmado

cilmh-dwkaa_e_5-jpg-large
Ilustración de Andrés Magán.

A primeira vez que escribín algo sobre Iñaki Urdangarín foi sen querer. Pasou na Facultade, en clase de Etnografía, no 97. A manía covarde de coller apuntamentos coma un autómata levoume a plasmar con mala letra o que o profesor estaba a comentarnos. Falaba da voda da Infanta cun xogador de balonmán e do mal trago que de seguro estaba a pasar Zarzuela por terse que mesturar, por amor, cun pebleo de sangue light. “Xa veredes como non tardan en relacionar a este home cun antepasado de altura. Como sexa”, dixo o catedrático. E, efectivamente, aos poucos días a Urdangarín emparentábano con San Valentín de Berriotxoa, un mártir dominico morto en Vietnam. Deste xeito, os reis de España xa tiñan un estímulo para redeseñar a postura e respirar mellor. Nas casas reais, o “amor verdadeiro” é un estorbo.

Seguir lendo “O duque desempalmado”

Feliz psicopatía

beale-annrulestedbundybook-1200
Ted Bundy

Os que o xulgaron din que Ted Bundy era un perturbado con carisma. O macabro asasino en serie de mulleres de mediados dos 70, conseguiu retrasar a data da súa execución en varias ocasións. Chegou a representarse legalmente a si mesmo porque sabía que o seu encanto persoal era a súa arma para todo. Ademais era un “asasino guapo”; nas portas do xulgado acostumaba a haber un grupo de fans reclamando a súa inocencia. Un criminólogo asegurou que parte da culpa de que Bundy fose electrocutado tarde, tíñaa a prensa. Que o trataban coma o “Rodolfo Valentino dos asasinos en serie”. Era un psicópata cautivador.

Seguir lendo “Feliz psicopatía”

Dárlle a todo

sexismo

Teño un primo ionqui e pintor. No meu pobo, é un tipo respectado por un par de xeracións que saben da mestría que usa para sobrevivir. Unha noite saín de copas con el. Fumamos, bebimos e falamos de arte abstracto. Antes de marchar, convideino a un bocata de salchichas no posto que decidiran abrir os de Protección Civil ao carón das discotecas que máis tardaban en botarnos a patadas. Ao día seguinte, eu tiña un compromiso familiar na Igrexa Parroquial. Non lembro se era un bautizo ou un funeral, para o caso é exactamente o mesmo. Viume saír da Igrexa coa camisa por dentro dun pantalón de pinzas. “Joder, primo, dáslle a todo”, díxome el que leva na cara todas as embestidas dos oitenta. Seguir lendo “Dárlle a todo”

Europe

europe Publicado na Revista Luzes nº 6 (Maio 2014)

                Na primavera de 1986, a banda sueca Europe lanzaba “The final coutdown”, un tema hard rock entendido coma canción do verán. No casino ou nas verbenas, desartellabamos o pescozo de xeito comunitario e endureciamos o xesto mentres, ao unísono, tentabamos asimilar a letra do “ninonino. A principios dese mesmo ano entrou en vigor o tratado polo que España quedou adherida á Comunidade Económica Europea. Para a maioría, Europe era algo moderno; estar en Europa tamén. Nunca fumos máis europeos que cando nos crimos heavies mainstream a un tempo. Agora é distinto, o continente queda máis lonxe e a Bruxelas cercárona con valados antipánico. Seguir lendo “Europe”

Autonomaxia

alambristaPublicado en Praza Pública o 21/11/2014

Hai quen decide facer snowboarding. Salto base. Escalada en rocha. E hai quen se fai autónomo. Os deportes extremos son os que provocan un “quen lle mandaría” cando as noticias anuncian a morte do descerebrado. Morrer de golpe ou, coma un emprendedor, trimestre a trimestre. Pagar a cota mensual por deseñar a túa eutanasia e levar a culpa de dinamitar a ética fiscal do Estado. A min pasoume: o mesmo día que imputaron a Messi por fraude decidín saír á porta do bar, a fumar. Había outro vicioso, culé. “Joder, cinco millóns de euros. E parecía parvo”, opinei. “E falas ti que es autónomo? Que seguro que todos os meses cobras en B e fas cambalaches coas facturas?” Entramos e seguimos falando de maxia. “Si, vale, o que queiras, pero é o mellor xogador do mundo”, dixo caendo rendido. Selei a trifulca pagándolle a copa. Seguir lendo “Autonomaxia”