A monarquía española ensaia xa en privado os falsetes da súa propia misa de réquiem por se o titular soñado pola inmensa minoría aparece filtrado na prensa rosa. Intuímos en cada membro da real familia unha pinta de pílula de Nembutal e notámolos psicoticamente desgastados, entallados, aletiziados; parecen mortais. Rouban, alternan, encubren, saen salpicados en repasos a Bárbara Rey, seguen sen traballo…

Seguro que un chisco de culpa tiveron as señoras que logo da visita dos monarcas declaran sempre emocionadas que o máis lle gusta deles é “a súa normalidade”, elas foron as que traspasaron a barreira magnética da Zarzuela. Conseguiron adulterar aquela anacrónica sensación de intocabilidade e republicanizaron as maiúsculas dos seus nomes facéndolle crer que eran coma nóos. E agora, vivindo nunha vulgaridade aínda insuficiente, son máis vulgares que nunca. Veremos aos pequenos infantes nalgún reality para adolescentes provintes de familias desestruturadas?

Logo do último barbitúrico do Rei en Noiteboa, comprenderán vostedes que done parte da miña herdanza para que os operarios do Museo de Cera retiren as figuras da familia real de Palacio. As de cera, as que derreten, están na Zarzuela. E coa cera que sobra que lle fagan a Marilyn as ingles.

(versión cast. para chegar a unha maioría absoluta)

Las ratas de la ciudad alemana de Hamelín pelearon por tener voz propia. Hartas del cuento, decidieron engordar su autoestima jerarquizando el alcantarillado e implantando un sistema monetario insostenible pero que da el pego. La historia está bien montada. Tienen un centro comercial imprescindible, un Banco Central y un grupo de indignados de pelámen hirsuto que discuten que esa emancipación tiene como resultado seguir igual, a la sombra del flautista. Creo que incluso consiguieron la franquicia de un Bershka, es decir, tienen unha democracia notablemente vertebrada.

Cada cuatro años votan. Ni el tertuliano más avezado puede asegurar si son de izquierdas o de derechas porque, al final, infieles a su ego, siempre apuestan por el caballo ganador. El que más rápido los convenza de que llegará al poder es el que gana y, casi siempre, por mayoría absoluta. Sí, como esa que hoy nos hemos untado en la tostada.

En España, se le ha dado el poder institucional absoluto al que sabían que lo iba a tener. Lo han hecho Amo del Universo de una hoguera de  vanidades en la que también arderá Tom Wolfe. Y para llevarlo hasta ahí no sólo es cuestión de votarlo, la abstención es dejar que gane, por ejemplo. Él tan sólo subió 500.000 votos, los rivales directos perdieron 4.000.000. Por otro lado, hablan de que hemos alcanzado un parlamento más plural y es mentira. El sistema electoral es un garrote vil que desnuca al resto de alternativas bajo el impulso de una ley como la de D’Hont, que se presenta como proporcional y resulta ser tremendamente injusta, casi cruel. Y, por lo visto, siempre será así. Nos broncearemos con una crema de democracia a medias para, en poco tiempo, volver a palidecer. Es un bucle.

En España hay quien vota con morbo. Un gesto parecido al de las señoras de misa de domingo que mienten cuando dicen que no les gustan los chicos malos mientras, en su alcoba, dan brillo a sus pezones de piel de serpiente imaginándose en sus brazos. Es el progre que castiga, el que intuye que el que va a ganar es tiramisú de gangrena pero lo adapta como postre a su menú del día. Y se abstiene, o incluso le vota. Y casi todos a una.

A lo mejor es que Hamelín es una circunscripción española pero con matices idiosincráticos. Allá las ratas decidieron copiar nuestro sistema, en España, en cambio, los roedores más famosos son: el que se alegra cuando te rompen los dientes y el Ratón que soñó con matar a Manolete. Tétrico.

]]> http://diegogiraldez.wordpress.com/2011/11/21/circunscripcion-de-hamelin/feed/ 0 diegogiraldez hamelin http://diegogiraldez.wordpress.com/2011/10/19/a-xornalista/ http://diegogiraldez.wordpress.com/2011/10/19/a-xornalista/#comments Wed, 19 Oct 2011 16:49:29 +0000 diegogiraldez http://diegogiraldez.wordpress.com/?p=275 Ler máis]]>

Cando rematou de ensaiar a súa traxectoria, de afinar a vocalización e sobrecoller as esaxeracións diante do espello, dixo en broma que “nos tempos nos que andamos, o máis efectivo para unha entrevista de traballo era un escote relucinte”. Pero a súa nai, que foi toda a vida administrativa, que viviu independente con nómina propia, sempre lle dixo que se fixera valer, que ela valía, que se valorara, que provocara admiración polo que sabe. Que “unha xornalista coma ti, sensible e coa túa honestidade, ao final, chega lonxe; confía en min…”. “Xa te vexo como Olga Viza” (sic). E calzouse algo discreto, así como era ela. E foi.

Cruzou a redacción para chegar ao despacho onde a esperaba o director. Mentres camiñaba distinguiu perfectamente a sección de deportes; era o que a ela lle gustaba. Sempre soñou con cubrir un Celta-Dépor. Foi unha das que celebrou á baixada do equipo coruñés e brindou pola coincidencia que lle permitía acariñar a posibilidade de cumprir un dos seus obxectivos románticos. Collérona. Era no mes de xullo, a finais. Esa noite saiu a celebrar o miragre pero pouco rato, ao día seguinte tiña que ir cedo ao campo da Madroa para cubrir un adestramento dos celestes. “Está feliz, é o dela…!”, fachedendeaba a nai.

O xornal pechou dous meses despois. Pechárono. Os donos, probaron primeiro coa mentira dun Expediente de Regulación de Emprego. Os ERE son iguais aos estados de coma inducidos pero coa diferenza de que están pensados para salvar ao equipo médico, non ao enfermo. E foderon o proxecto. E ela non chegou ao derbi. Dixéronme que anda pensando en montar un dixital. A nai di que é o futuro.

Publicado en El País o 23-09-2011

Logo de dez anos xogando en serio á guerra de universalizar o cómic feito en Galicia, Polaqia esváese. O colectivo, que acubilla a unha das mellores fornadas de debuxantes de banda deseñada da actualidade, bota o peche a final de ano e, con el, evapórase tamén o seu emblema: a revista Barsowia. O mes pasado saíu á rúa o derradeiro número. Ten dúas portadas. Nunha delas, na que o debuxante José Domingo quixo facer metáfora puxilística, Polaqia cae noqueada pero ao mesmo tempo gaña o combate. A victoria non estaba na resolución da pelexa senón no feito de desputala. E na parte superior, o titular: “O derradeiro asalto do campión”.

O premiado Sergio Covelo, a fichaxe de Marvel Emma Ríos, o prolífico Kike Benlloch, o autor de’A man do diaño Brais Rodríguez ou Álvaro López son outros dos polaqos que cubriron a traxectoria de Barsowia trazo a trazo. Co tempo, e coa complexidade intrínseca que supón manter en pé unha publicación, a revista foi adoitando un perfil de superheroína. Era posible e Polaqia conseguiuno. Ademais, “foi unha oportunidade para moitos autores novos que precisaban publicar os seus traballos por vez primeira”, afirma Rubín. Sobreviviu das vendas e os textos estaban escritos en galego: unha miragre recoñecida. Brais Rodríguez asegura que Barsowia axudou a amosar “unha nova cara do tebeo galego nos últimos dez anos, aquí e fóra” e está convencido de que o idioma de ningunha maneira foi unha eiva. “Non publicamos en galego para ter que demostrar nada”, sentencia. En Barsowia participaron debuxantes de EE UU, Nova Zelanda, Xapón, Francia ou Venezuela. “O idioma no que se vían publicados nunca foi unha barreira”, coincide David Rubín.

O grupo sentiuse arroupado. Sobre todo, e como comenta José Domingo, “pola xente do sector ou con coñecemento de causa”. O afeccionado medio, na súa maioría, consume productos mainstream e as publicacións de Polaqia, tanto a revista como os monográficos, son produtos sui generis que precisan dun interese máis específico. Rubín salienta tamén o apoio dos lectores e inclúe no lote aos libreiros galegos. E aínda que nunca houbo rozadela coa axuda institucional, cre preciso lembrar a aposta que fixo por eles o recentemente falecido Benito Losada dende a Casa de Xuventude de Ourense e o portal electrónico do Consello da Cultura.

Barsowia recibiu o premio do Saló del Cómic de Barcelona ao mellor fanzine editado en 2005. A andaina de Polaqia está cuberta de recoñecemento dentro e fóra de Galicia. A fin de Polaqia non é agre, eles non quedan con esa sensación no padal. Máis ben o contrario. “O peche é a consecuencia dun grande triunfo”, remata o autor d’O Heróe. Saben que aquel proxecto de hai dez anos xa ten un pé no recordo e iso, como é sabido, é gañar espazo no futuro.

Agora tocan outras cousas. Coinciden en que o peche é definitivo, ninguén volverá a invadir Polaqia. Barsowia queda oficialmente desocupada.

guerra de universalizar o cómic feito en Galicia, Polaqia esváese. O colectivo, que acubilla a unha das mellores fornadas de debuxantes de banda deseñada da actualidade, bota o peche a final de ano e, con el, evapórase tamén o seu emblema: a revista Barsowia. O mes pasado saíu á rúa o derradeiro número. Ten dúas portadas. Nunha delas, na que o debuxante José Domingo quixo facer metáfora puxilística, Polaqia cae noqueada pero ao mesmo tempo gaña o combate. A victoria non estaba na resolución da pelexa senón no feito de desputala. E na parte superior, o titular: “O derradeiro asalto do campión”.

Hoxe bautizo o meu blog e chamareille “Economato Pekín”, un chandal a medida que, logo de dar unha paseo polo time line, encaixa co xirar do planeta, coido. Mentres os primus inter pares fan das nosas vidas particulares economatos, aquel do que vos falaba ao principio convertiuse nun bazar chinés para as musas de nóminas fracas. Barrabás é un sabio oriental. Agora que Rajoy abre un twitter, resulta que  serán os chineses quen nos salven.

]]> http://diegogiraldez.wordpress.com/2011/09/16/eu-te-bautizo-economato-pekin/feed/ 0 diegogiraldez pekin http://diegogiraldez.wordpress.com/2011/08/13/autocanibalismo/ http://diegogiraldez.wordpress.com/2011/08/13/autocanibalismo/#comments Sat, 13 Aug 2011 08:21:15 +0000 diegogiraldez http://diegogiraldez.wordpress.com/?p=248 Ler máis]]>

Publicado en Xornal de Galicia o 10-08-2011

Galicia cómese a si mesma. A cultura gastronómica triplica o interese que nos esperta a cultura a palo seco. A oferta de festas gastronómicas é obscena; as administracións derivan partidas orzamentarias para mantelas en pé e saben que é preferible aplicar tesoira en Asuntos Sociais antes de que a corporación remate asada ao espeto. E aquí, como máis alá, surfeamos sobre o tópico da hambruna africana porque no sur de Somalia non hai graxa, nin adobo, nin charanga.

E do mesmo xeito que somos quen de engulir cantidades fatigantes de comida baixo a calor dunha carpa, papamos tamén, grazas aos efectos dunha pasividade endémica, iniciativas e proxectos que “mentres non me toquen o marco tanto me ten”. É triste que unha realidade desapareza por ser mal xestionada ou por falla de apoio dos poderes públicos, pero tamén o é que sexamos nós, coa nosa indeferenza, os que a deixemos caer incluso cando nos sentimos identificados con ela. Practicamos identidade en cada recinto feiral, en cada cola, entre o pó que levanta os puntatacón do grupo de danza; aí respírase corporativismo idiosincrático. En troques, para contemplar como se afunde a prensa en galego, por exemplo, non fai falla xuntarse. Minifundismo. Xuntos máis fortes tan só nas verbenas.

Neste país, o concepto de minifundio trascende do oco no chan para pasar a ser un estado mental. É un mal de noso que tanto sirve para enfrontarse polas lindes como para non loitar en común pola identidade universal dunha terra que, paseniño, devórase a si mesma. Autocanibalismo. O deus Crono devoraba aos seus fillos recén nacidos porque alguén lle profetizara que algún deles o destronaría; cando na Segunda Guerra Mundial os alemáns sitiaron Leningrado durante 900 días déronse casos de antropofaxia por falla de alimentos; o Hannibal Lecter de Thomas Harris practicaba canibalismo por estética. A meirande parte dos galegos faino a cambio de nada; mastiga e dixire sinais de identidade con cada subida de ombreiros. Galicia, salvo en contadas ocasións e da man das “inmensas minorías”, non é un país que se indigne con facilidade. Adoecemos de nós.

Agora que xa se deu o paso para facer da Cidade da Cultura un pavillón multiusos, estaría ben habilitar nela un espazo no que instalar un par de grellas e preparar alí quilos extenuantes de populismo ao espeto. Ración a 1,10€, por exemplo, por poñerlle o prezo de calquera xornal en papel.

http://www.xornal.com/opinions/2011/08/09/Opinion/autocanibalismo-galicia/2011080920575300361.html

Xornal de Galicia abandona os quioscos este xoves. Como colaborador do diario síntome absolutamente apesarado, pero máis fea é a sensación de orfandade na que me deixa como lector, como adicto ao traballo impecable dos seus profesionais e como galego; como habitante deste universo ás veces tan cotroso e tan cativo.

Non aturo a ignorancia provocada, a inacción que se medita ante o que pode ser salvado. Non hai dúbida posible: a administración pública é responsable deste presente mediático tan mesquiño e de proxectar iniciativas así -coa súa cínica pasividade- ao ceo que non existe. E nós tamén, globalmente nós. Desenganádevos, non somos quen de achegarnos á prensa en galego aínda que encaixe co noso xeito de ver o mundo. Non é que hoxe me abandone ao derrotismo e que xa estou nel. Aínda así, sei que mañá, chova ou non, caerei na cursilería de pensar como a carricanta que lle daba grazas á desgraza: “Tantas veces me mataron, tantas veces me morí, sin embargo estoy aqui resucitando”. 

Xa vén sendo unha quiniela desgrazadamente habitual. Apertas sinceras para todas e todos os que marcáchedes un “X” no meu pensamento. No meu si, para sempre, impreso ou online.

Publicado en A Nosa Terra o 08-07-2011

A Historia está viva, é rendible e cotiza. Aínda existen ladróns con sensibilidade que comercian co poder eterno da Arte e iso, no sistema no que sobrevivimos, non resulta tan indignante. Non é unha boa nova que o Códice Calixtino se perda no limbo da transacción comercial; non está ben que as xoias bibliográficas desaparezan -ou ardan- pero tamén é certo que os roubos intelectuais e pedagóxicos, tal e como estamos, son refrescantes.

Fronte aos ladróns relucintes de guión de cine negro, están os cobizosos con babas que utilizan a crise como excusa para convertila nunha estafa; os banqueiros que civilmente piden reducción das nóminas dos mortais e os directores de compañías telefónicas que duplican as súas contas pouco correntes logo de practicar ERE´s obscenos. Xa saben vostedes, estes son os ladróns, xa tópicos e familiares, que non se nos presentan como tal nos telediarios.

“Aparco o coche, entro na capela, collo a peza e marcho”, espetou coa naturalidade nunha entrevista o envexado ladrón de arte Erik El Belga. E punto. Para roubar as táboas de Berruguete ou asaltar Frómista vale con ser un tipo lido, non un cabrón. Para ser un rateiro de obras de arte hai que emocionarse sensiblemente co botín; para ser Botín non podes ter sensibilidade.  Tan só neste caso unha maiúscula non pinta nada.

Tal e como lembraba onte César Lorenzo Gil, nun entretido e documentado texto publicado neste mesmo diario, a Catedral de Santiago estivo sempre suxeita a “saqueos, roubos e píos latrocinios”. En todas as épocas houbo intelectuais. Pero hoxe, os que máis abondan son os que inxenian calotes sen a necesidade de calzarse luvas brancas. Están protexidos por algún tipo de lei divina mal redactada, cloroformizada. Presumen nas sobremesas de practicar funcionalmente cada un dos sete pecados capitais parándose con máis delicadeza na luxuria e a soberbia. Ao tempo, bican aneis arcebispais mentres estes se derriten polas súas carnes poderosas. Gula.

Que o roubo do Códice Calixtino sexa desculpado como pecado venial e que aos ladróns camuflados tras os altos cargos lles caia a condena eterna e unha xusta penitencia: pagar os dereitos de autor.

http://www.anosaterra.org/nova/ainda-existen-ladrons-con-sensibilidade.html

Este sábado alguén se lembra de min e, en síntese, estou contento. Prémianme no meu lugar de nacemento, asegúranme. Pola miña traxectoria no eido cultural local, confirman, e mentres mo comunican, como é obvio, vixío de esguello o meu espazo, relixiosamente abonado, no cemiterio municipal. Prevenidos. O que me premia é un lugar: o Círculo Recreativo Cultural do Porriño. O CRC é a miña primeira casa, a miña rúa, a miña praza e o meu columpio. O meu escenario, o meu piano, a miña bañeira, unha bolsa de onduladas molladas en cafeconleite e un si bemol.  Con este bendito antollo, o CRC lémbrase de min e prende o fusible da miña memoria.

E mañá, na noite, practicarei ximnasia co corazón disoluto mentres aqueles que me teñen un mínimo de respecto, xa borrachos, deixan relucinte a sobremesa. Lembrareime dos que importan, se a memoria non esvara…

Pensei en buscar en Google unha frase xenial de David Lynch para darlle paso ao punto e final desta reflexión e… memoria de peixe.

A finais de 2009 a dirección da TVG decidía encetar o ano entrante cunha programación espoliada da totalidade dos programas culturais que ata ese momento figuraban na grella da canle pública. Deixábanos orfos de formatos tan necesarios como Miraxes, Libro aberto, Onda Curta, Banda Curta ou Planeta Cine. Se naquel intre amosei a miña queixa porque esta decisión acurtaba as arelas de promoción de centos de novos creadores con fame de darse a coñecer, e desconfiaba da eficacia do recén parido Zig-Zag, agora, sen chegar a rectificar, si debo recoñecer que, no caso desta proposta, e de outras como Eirado, constitúen un oásis refrescante dentro da programación da Galega. Zig-Zag é un escenario posto ao servizo das iniciativas culturais e constitúe un método eficaz para tentar que non se dilúan no esquecemento. Mágoa de máis tempo, de mellor presenza horaria e de loitar por abducir máis cerebros en prime-time.

Así e todo, en xeral, hoxe temos unha Galega máis enfraquecida, cunha programación condescendente co conformismo. É pouco arriscada e menos orixinal (en contra disto temos a excepción Land Róber). É posible que a lea da súa regulación ou non, dos traballadores que sobran ou non, das demandas interpostas ou non, fagan da canle pública unha fritideira áxil e funcional desas que cociñan decenas de veces co mesmo aceite. Aínda así, con todo, hai que manter o tipo. E máis sabendo que a falla dun criterio intelixente á hora de programar provoca danos colaterais nos espectadores, en nós, os que subministramos os cartos para que, presumiblemente, todo marche correctamente.

Se cada vez que picamos no mando para ver a Galega sufrimos máis psicofonías que novas propostas, ao final, acabaremos pasándonos definitivamente a Cuarto Milenio. Que as cousas funcionen non quere dicir que sexan de calidade; que audiencia dea o seu beneplácito non confirma que disfrute co que consume, máis ben que está acostumado “ao que hai”.

Habería que ocupar a cociña e evitar un menú do día ateigado de pratos combinados servidos polo entrañable espectro de Miro Pereira. Refluxo gastroesofáxico. A fritada require Almax, corazón e vida.

http://www.xornal.com/opinions/2011/06/11/Opinion/tvg-fritideira-almax/2011061117155200987.html