Banda sonora universal

Artigo publicado en A Nosa Terra o 19 de novembro´09. Crítica do libro “Bandas, músicos e orquestras do Porriño”

  “Un día tocando un pasacorredoiras na rúa Real en Vigo, había tanta néboa que a metade dos músicos marcharon por unha rúa e a outra metade pola outra…” Así comeza o libro de recente publicación que desta volta nos ocupa: “Bandas, músicos e orquestras do Porriño”, do investigador Xosé Ramón Paz Antón. Este volume é seguramente un dos poucos estudos que se teñen feito en profundidade sobre bandas de música e orquestras en Galicia. Partindo do local, do xeograficamente concreto, o traballo adquire un tono global que alimenta a necesidade de configurar unha historia universal actualizada sobre este eido da musicoloxía galega logo do traballo realizado por Enrique Alvarellos en 1986.

O Kalaikia 38 xa está nos quioscos

Xa está no quiosco e na rede o Kalaikia de novembro e os temas son:

Xa está na rúa o Kalaikia 37

O Kalaikia de outubro xa está nos quioscos cos seguintes temas:

Von Haffe, coleccionista de xente

Artigo publicado no xornal Santiagosiete de Compostela o venres 9 de outubro’09

A finais dos 90, o Centro Galego de Arte Contemporánea acollía unha mostra da colección Thyssen na que o espectador podía codearse coas mellores sinaturas da Historia da Arte dende o Impresionismo ata a época fauve. Durante o tempo que durou a expo, todas as rúas compostelás remataban alí. Excursións da terceira idade achegábanse en autobús a Santiago e decenas de garavatas cos rostros das tahitianas de Gauguin chirriaban enganchadas nas camisas de media Galicia. O CGAC gañáballe á catedral barroca.

Venecia sen ti

Artigo publicado en Xornal o martes 29 de setembro.

Tres filmes de sabor galego están a ocupar ultimamente as seccións de cultura dos medios de comunicación. “Agallas”, con Continental na produción, “Gordos”, con Filmanova, e “Celda 211″ de Vacafilms, son tres cintas que tentan abrirse paso no mercado e que demostran que o cine parido aquí ten proxección máis alá da pantalla. Foron a Venecia e galeguizaron o ambiente; subíronse ao cargado alento do glamour para refrescalo un tanto e iso está ben.

Lúa Eléctrica

Publicado en a A Peneira da Louriña nº 64 dentro da sección “Embustes e outras verdades”

Cando na segunda década do século XX chegou o rumor á vila de que un famoso arquitecto tiña pensado proxectar o novo edificio do Concello, as familias pudentes quixeron que se fixera ao carón das súas vivendas, cuestión de status. Unha destas familias era a dos Sende de Vergara, donos dunha das empresas máis frutíferas da comarca dedicada á fabricación e exportación de tamancas.  No seo deste núcleo de refinados, malcriouse unha nena que sempre aborreceu a incómoda postura social e as perlas herdadas para lucir en bailes e procesións. Chamábase Rita, Rita Sende, e endexamais fora quen de tutear á felicidade salvo cando se iluminaba a pantalla do Cine Diz e soñaba con atravesala.

O Kalaikia 36 xa está no quiosco

Xa está na rúa o magazine Kalaikia número 36

Sue Ellen estaba bébeda ou a dobraxe normalizada

Artigo publicado en Xornal de Galicia (sección Cultura) o 17 de agosto

O lingüista Johannes Kabatek opina nun dos seus estudos que unha lingua non se aprende lendo escritos ou manuais senón a través da imitación, ás veces inconsciente, de modelos. Somos animais de repetición. E hoxe, se existe un patrón eficaz e poderoso é o resplandor que se despide dunha pantalla de cine ou, sobre todo, de televisión. Desta canle asumimos modelos nos que fixarnos, produtos que consumir, personaxes que imitar ou expresións que se normalizan decote. Pois ben, a esta circunstancia de “debilidade común”, o noso idioma tería que aprender a extraerlle o zume.

Contessa con Ballantines

Artigo rescatado de A Peneira de agosto de 2006. Segue a ter vixenza.

 “O caso é estar xuntos” é unha das frases máis perigosas que se poden soltar referidas a un evento gastronómico. De escupir esta frase a encargar un menú conformado por: croquetas e calamares conxelados, delicias de cangrexo, xamón asado e contessa con ballantines, hai un paso. Esta programación para o bandullo xa é tamén tradicional no país, sobre todo en ceas de troula de colectivos de estudantes ou de agrupacións políticas locais.

O agardado orgasmo de Gloria Lago

Todas as enquisas traen da man centos de reflexións levadas a diferentes terreos segundo criterios ben construídos ou -cáseque mellor sen cinismos- segundo conveña. A do galego non é unha desas consultas graves e universais cuxa resolución lévanos a saber con exactitude que o que máis nos preocupa é o terrorismo, o paro ou a carencia de saneamento nunha parroquia de Burkina Faso. A do galego é unha enquisa, desenganémonos, para conseguir, por fin, un orgasmo canalla interpretado e fortemente xemido pola presidenta de Galicia Bilingüe Gloria Lago. Pero aínda así, sendo tan só para ela, atrevémonos a  mastigala e interpretala ao noso gusto, os columnistas de opinión trasnoitan e os máis interesados, os alumnos, tamén..